Hoe een persoonlijk kompas jou rust, richting en veerkracht biedt in tijden van onzekerheid…

De huidige omstandigheden vragen veel van ons, zowel maatschappelijk als van jou en mij als individu. En zoals ik in een eerdere blog  'Niet weten is helemaal ok!' schreef gaan wij allen anders met deze bijzondere situatie om. Doordat de een meer getroffen wordt dan de ander op het gebied van gezondheid en welzijn, zowel sociaal-emotioneel als financieel-economisch. En ook doordat we verschillen in hoe we naar de veranderende wereld kijken en hoe we met onzekerheid en restricties in onze vrijheid omgaan. Daarbij is het een niet perse beter dan het ander. We verschillen gewoon van elkaar: we zijn allen uniek met onze eigen persoonlijke context waarin we werken en leven. Deze diversiteit kan juist verrijkend zijn wanneer we elkaar blijven respecteren en open staan voor elkaars zienswijzen en situatie.

Als perspectiefbieder kijk ik door een bril waarin ik de situatie probeer te nemen zoals deze is. Met zowel de mooie aspecten - ik zie veel creativiteit en solidariteit om mij heen - als de minder fijne aspecten van verlies van dierbaren, sociaal isolement van kwetsbaren en mensen die hun baan en zekerheid verliezen. Niet dat dit mij niet aan het hart gaat, integendeel... Toch probeer ik de realiteit te accepteren zoals deze is, om van daaruit mijn focus te richten op een nieuw lonkend en betekenisvol perspectief. En vervolgens beweging te creëren door stapjes voorwaarts te zetten...

De voorspelling is dat de tijd van onzekerheid, sociale angst en economische recessie voorlopig niet over zal zijn. Dit vraagt om een flinke dosis incasseringsvermogen en veerkracht. We zullen geconfronteerd blijven met tegenslagen en zaken die we eigenlijk niet willen. En tegelijkertijd vraagt het van ons om  - naast aandacht voor pijn, verdriet en acceptatie - weer op te krabbelen en vol goede moed voort te gaan.

Het helpt om een lonkend en betekenisvol perspectief te hebben waarop je je kan richten. Zodat verlangen jou helpt om de dingen te gaan doen die echt belangrijk voor je zijn. In alle leefomgevingen waar jij deel vanuit maakt: jouw sociale kring met familie en vrienden, jouw werkomgeving en jouw plek in de maatschappij.

Wat vind jij belangrijk in jouw leefkringen? In mijn coachtrajecten vormt dit vaak het startpunt van het zelfonderzoek van mijn clienten. Ook al komen ze meestal binnen met een werkgerelateerde vraag. Door eerst uit te zoomen wordt het vraagstuk in perspectief gezet, zodat afhankelijkheden tussen persoonlijke thema’s eerder helder worden en de focus en energie uitgaat naar de zaken die er echt toe doen...Het is niet zelden dat thema's zoals grenzen stellen, verbinding maken, keuzes maken, omgaan met conflicten niet alleen in je werk, maar ook in je privécontext manifesteren. 1x is toeval, 2x opmerkelijk en 3x een patroon. Als het patroon helder wordt door uit te zoomen, kun je vervolgens inzoomen op wat er nodig is om belemmerende patronen te doorbreken en te experimenteren met nieuw gedrag in de diverse leefkringen.

Door je te verbinden met wat echt belangrijk voor je is ontstaat een persoonlijk kompas, dat richting en houvast biedt zowel in goede als in minder voorspoedige tijden. Het maken van ‘kloppende’ keuzes wordt eenvoudiger en dat geeft rust en een gevoel van voldoening en zingeving. Dat is in ieder geval wat ik zelf ervaar en terugkrijg van mijn clienten. 

Vragen die je jezelf kunt stellen:

  • Waar word ik echt gelukkig van?
  • Wat vind ik belangrijk in mijn sociale relaties?
  • Welke factoren bepalen mijn werkgeluk?
  • Welke maatschappelijk bijdrage wil ik leveren aan mijn leefomgeving?
Persoonlijk Kompas voor Werk en Leven

De kracht van een persoonlijk kompas


Zelf heb ik de afgelopen weken weer de werking en waarde van mijn persoonlijk kompas aan den lijve ondervonden. Binnen een tijdsbestek van een week heeft mijn gezin drie keer een ambulance voor mij zien voorrijden. Ben ik opgenomen, ontslagen en de dag erna meteen weer opgenomen in een ziekenhuis. Ben ik medisch binnenste buiten gekeerd op verschillende afdelingen, om uiteindelijk vorige week zondag met spoed geopereerd te zijn aan 'slechts' een flink ontstoken galblaas, de uiteindelijke onverwachte boosdoener. Kortom, een hectische en spannende week, in het bijzonder voor mijn vrouw en kinderen...


En toch was ik een dag na thuiskomst alweer aan het werk. Ik verstuurde een mail aan mijn clienten met de kop 'Hoera, ik ben ontslagen...'. Om geleerde lessen met hen te delen en hen nog te kunnen te laten profiteren van een waardevol en kosteloos buitenkansje dat ik hen alleen die week nog kon bieden. Gewoonweg, omdat ik ze dat gun. De volgende avond was ik tot middernacht bezig een video te compileren van ingezonden felicitaties van familie en vrienden ter ere van het slagen van mijn zoon voor zijn eindexamen. Misschien allemaal niet zo verstandig vanuit oogpunt van herstel van mijn operatie, maar de 'drive' om er als perspectiefbieder voor mijn clienten te zijn en nog belangrijker mijn zoon toch een speciaal feestgevoel te geven in coronatijd, gaf mij meer flow en voldoening dan dat het energie kostte. Dit is hoe het werkt wanneer je handelt vanuit je persoonlijke missie en kompas…

Een persoonlijk kompas biedt ons zeker in deze onzekere tijd een welkom houvast. Soms ben je dingen aan het doen of juist laten, waarvan je je later afvraagt of dit wel de juiste zaken of keuzes zijn. We acteren op de automatische piloot of volgen braaf wat er van ons gevraagd wordt zonder er echt bij na te denken. Totdat er twijfel ontstaat en het begint te kriebelen... Herkenbaar?

Zo hebben wij enkele weken geleden als kinderen in samenspraak met onze zieke en hulpbehoevende ouders besloten om hen toch op te zoeken. Als resultante van de rationele en emotionele afweging tussen besmettingsrisico en vereenzaming in het laatste deel van hun leven. Waarbij het gevoel van wie en wat wij echt belangrijk vinden het uitendelijk heeft gewonnen...

Een open dialoog over een collectief kompas kan helpend zijn om tegenstellingen te overbruggen en gedeelde visies en belangen te verenigen. Zodat onze leiders en bestuurders een koers varen die breed gedragen wordt door hun volgers. De uitdaging is om dit dialoog op alle niveaus te (blijven) voeren. Binnen het gezin en familie, binnen het team waarin we werken, binnen organisatie, en binnen de wijken, landen en wereld waarin we leven...

Kortom, laten we tijd en aandacht creëren voor wat we echt belangrijk vinden. Een kompas - persoonlijk danwel collectief - helpt ons om eenvoudiger keuzes te maken en regie te nemen over werk en leven. Zodat we meer rust, veerkracht, flow en zingeving gaan ervaren. Hoe mooi zou dat zijn...

Wil jij ook je persoonlijk kompas aanscherpen?

Om mensen meer regie en nieuwe energie te laten ervaren heb ik het programma 'Jouw Persoonlijk Kompas in Werk en Leven' ontwikkeld. 


Wat levert het Programma je op?

⊡ Je wordt bewust van wat je écht wilt
⊡ Je creëert jouw Persoonlijk Kompas voor focus en richting
⊡ Je doorbreekt vicieuze cirkels en neemt (weer) regie over je werk en leven
⊡ Je zet eerste stappen richting een voor jou lonkend en betekenisvol perspectief waarin je doet wat je werkelijk wilt.
⊡ Je gaat meer balans, bezieling en energie ervaren


Interessant voor jou? Op dit moment heb ik een exclusief aanbod voor piliot gebruikers


Tijd voor reflectie?

Afgelopen weken mocht ik weer getuige zijn van prachtige reflecties van mijn coachees. Zo mooi om te zien hoe (h)eerlijk en kwetsbaar ze over zichzelf kunnen spreken en schrijven. En dat hen dit helpt om echte keuzes te maken voor hoe ze écht willen werken en leven…

Heb jij al tijd gevonden om stil te staan?

Het jaar loopt alweer bijna ten einde. Voor velen de tijd om de balans op te maken. Welke van mijn jaardoelen heb ik bereikt en wat zijn mijn plannen voor de volgende jaren? Zowel zakelijk als privé.

Velen komen niet toe aan werkelijke reflectie en bezinning, zodat zij geen echte keuzes maken.

Mogelijke redenen die ik tegenkom:

  • Ik heb er geen tijd voor. Ik word geleefd door de waan van de dag en ben blij dat ik zo even vrij heb.
  • Wat heeft het voor zin? Ik heb toch weinig invloed op de toekomst.
  • Ik kan het niet alleen. Ik heb een sparringpartner nodig om echt te kunnen reflecteren
  • Er is geen duidelijk toekomstperspectief. Dit maakt het moeilijk om doelen te stellen en keuzes te maken.

Zonde, want reflectie aan de hand van een persoonlijk kompas geeft richting en stelt je wel in staat keuzes te maken richting een betekenisvol perspectief. Vragen die je hierbij jezelf kunt stellen:

  • Wat is mijn persoonlijke missie, mijn hoger doel?
  • Wat is mijn gewaagd doel voor de komende x jaar?
  • Wat zijn mijn kernwaarden die ik wil leven?
  • Wat zijn mijn kernkwaliteiten die ik ten volle wil inzetten?

Kijk eens terug op het afgelopen jaar. In hoeverre werk en leef je in lijn met je persoonlijk kompas? Wat waren de succesmomenten die je meer zou willen ervaren? En wat zou je minder willen?

Het is telkens weer mooi om te zien hoeveel rust en ruimte het geeft wanneer iemand zijn/haar betekenisvol perspectief vorm heeft gegeven en deze als kompas weet te hanteren. En dat de urgentie gevoeld wordt om echt iets te veranderen wanneer dieper verlangen en dagelijkse praktijk uit elkaar gaan lopen. Zo zie ik vaak dat mensen die verstrikt zijn geraakt in bijvoorbeeld negatieve werkstress pas echte keuzes durven te maken wanneer ze zich verbinden met hun dieper verlangen om meer tijd te besteden aan dierbaren en zichzelf of aan de werkzaamheden die ze echt leuk en waardevol vinden…

Trek lessen uit je reflectie.Wat deed ik (anders) tijdens mijn succeservaringen? Welke (gedrags-)patronen zorgen voor mijn energievreters? Welke gedragsverandering is er nodig om te werken en te leven zoals ik écht wil? Wat heb ik hiervoor los te laten?

Iedereen heeft wel zijn/haar wow- en bah-ervaringen, maar vaak wordt er niet van geleerd. Hoe heerlijk was het bijvoorbeeld om echt eens voor jezelf te kiezen of je grens te stellen? En hoe spannend was dit om te doen? Bang of je het wel zou kunnen, dat er iets fout zou gaan of dat iemand ontevreden zou kunnen worden…

Ga op reis, stap op voor stap. Verbind je met het lonkende toekomstperspectief, maar focus je op de eerstvolgende stap. En maak deze zo klein dat deze haalbaar is. Zo voorkom je dat de drempel te hoog wordt om in beweging te komen. En ervaar je succesmomenten om te volharden.

Ik zie geregeld mensen die cognitief alles snappen wat ze zouden moeten doen, maar niet in beweging komen, omdat ze voortdurend beren op de weg zien of dat ze eerst resultaat willen zien. Ik herinner ze dan wel eens aan het verhaal dat je eerst hapje voor hapje door de rijstebrij heen moet eten om Luilekkerland te bereiken. En dat de reis veelal belangrijker is dan de bestemming…

Zorg voor hulpbronnen die je op je reis kunnen ondersteunen. Vraag mensen uit je persoonlijke en/of werkkring om je te stimuleren en scherp te houden wanneer nodig. Zeker voor de ‘doe-het-zelvers’ een uitdaging.

Er zijn opvallend veel mensen – die om wat voor een reden ook – geleerd hebben om alles zelf te moeten of willen doen. Zo zonde, het kost veel energie en je ontneemt de kans om samen tot een betere oplossing te komen dan jezelf ooit in je eentje kunt bereiken.

Deel je verlangen en onzekerheden en maak kenbaar wat je nu nodig hebt. Laat je zelf zien en ervaar wat er gebeurt…

Kan nog glimlachen bij de gedachte aan een reflectieverslag die ik gisteravond las van een coachee die op een feestje experimenteerde met haarzelf laten zien en vanzelf belandde in diepgaande gesprekken. Aan het eind van het feestje ontving ze spontaan van een aantal mensen complimenten – begeleid met een kus op de wang – over hoe lief ze niet was…:-)

Het delen van verlangens, ergernissen en onzekerheden zorgen voor begrip, verbinding en mogelijkheid tot synergie. Ken jij bijvoorbeeld de drijfveren, talenten en onzekerheden van jouw collega’s en vice versa? In hoeverre helpen jullie elkaar al om het gezamenlijk potentieel te benutten? en te doen wat jullie écht willen?

Het is telkens weer frappant om te zien wat weinig collega’s van elkaar weten, terwijl ze soms al tijden een team vormen. En hoeveel ruimte en energie het geeft wanneer verlangens en onzekerheden naar elkaar worden uitgesproken. Zo herinner ik mij nog een managementteam dat werkdruk op de agenda zette, omdat veel MT-leden dachten dat ze 24/7 beschikbaar moesten zijn. De directeur immers verstuurde al jarenlang in nachtelijke tijden mails. De zucht van verlichting was goed te voelen toen deze directeur zich hierover verbaasde en aangaf dat dit zijn eigen keuze is en hij dit niet van de anderen verwachtte…

Geïnteresseerd in een waardevol reflectiegesprek voor jezelf en/of jouw team? Ik nodig je uit voor een inspirerend gesprek, waarin ik je/jullie uitnodig om verlangens en onzekerheden te delen en echte keuzes te maken voor wat er echt wilt ontstaan…

Ik wens je fijne feestdagen en een goede afsluiting van het jaar. Met tijd voor reflectie…

Crisis? Luister naar je hart, kies bewust en ga op pad!

Galerij

Deze galerij bevat 1 foto.

Crisis – in welke vorm dan ook – zorgt voor onzekerheid. Wat ik merk is dat veel mensen blijven zitten in energieslurpende situaties en vluchten in (schijn-)zekerheden. In mijn coachpraktijk, maar ook in mijn directe omgeving zie ik dat de … Lees verder